Bazı yollar ayaklarla değil, inançla yürünür. Bazı mücadeleler kalabalıklarla değil, yüreklerle kazanılır.
Bir insanı bir araya getirmek kolaydır. İnsanları aynı ideal etrafında buluşturmak ise emek ister, sabır ister, samimiyet ister.
Çünkü kalabalık olmak başka, teşkilat olmak başkadır.
Kalabalıklar bir çağrıyla toplanabilir, bir sebeple dağılabilir. Oysa teşkilatlar; ortak bir inancın, paylaşılan bir sorumluluğun ve yıllara meydan okuyan bir vefanın üzerinde yükselir.
Teşkilat dediğimiz yapı, yalnızca isimlerden, unvanlardan, toplantılardan ve rakamlardan ibaret değildir. Onun görünmeyen bir ruhu vardır. Bu ruh; bir arkadaşının derdiyle dertlenebilmekte, bir haksızlık karşısında susmamakta, bir başarıyı paylaşırken kendini değil yol arkadaşlarını öne çıkarabilmektedir.
İşte teşkilatçılık, tam da burada başlar.
İnsanı kazanmakla değil, insanın gönlünde yer edinmekle…
BİR DAVANIN AĞIRLIĞI, BİR MAKAMIN YÜKSEKLİĞİYLE ÖLÇÜLMEZ
Makamlar gelip geçicidir. Unvanlar değişir, görevler sona erer, isimler zamanla unutulur. Fakat insanın ardında bıraktığı güven, gösterdiği vefa ve verdiği mücadele kolay kolay silinmez.
Bu sebeple teşkilatçılık, bir makamı temsil etmekten önce bir ahlakı taşımaktır.
Teşkilatın başında bulunmak, insanların önünde yürümek anlamına gelmez her zaman. Bazen en arkada kalıp yorulanı beklemek, bazen düşenin elinden tutmak, bazen de herkesin sustuğu yerde hakikati söyleyebilmektir.
Gerçek teşkilatçı, kendisine gösterilen hürmetten önce kendisine duyulan güveni önemser.
Çünkü bilir ki bir teşkilatı ayakta tutan şey, yöneticilerin sahip olduğu yetkiler değil, insanların birbirine duyduğu itimattır.
Ve yine bilir ki makam insana değer katmaz; insan taşıdığı değerlerle makama anlam kazandırır.
GÖNÜL KAZANMADAN TEŞKİLAT KURULMAZ
Bugün sendikal mücadelemizin üzerinde düşünmesi gereken en önemli meselelerden biri, sayılarla gönüller arasındaki farktır.
Elbette üye sayıları önemlidir. Büyümek, güçlenmek ve daha geniş kitlelere ulaşmak her teşkilatın hedefidir. Ancak rakamların büyümesi, gönüllerin de aynı ölçüde kazanıldığı anlamına gelmez.
Bir insanın imzasını almak başka, güvenini kazanmak başkadır.
İmza bir günde atılır. Güven ise yılların emeğiyle, tutarlı davranışlarla ve zor zamanlarda gösterilen samimiyetle oluşur.
Bir üyemiz, yalnızca ihtiyaç duyduğumuzda hatırladığımız bir isim olmamalıdır. Onun sevinci sevincimiz, sıkıntısı sorumluluğumuz, haklı talebi ortak mücadelemiz olmalıdır.
Zira insan, kendisine verilen sözleri zamanla unutabilir. Fakat zor gününde yanında kimin durduğunu kolay kolay unutmaz.
Teşkilatçılığın en büyük başarısı, bir insanı üye yapmak değil; o insana hiçbir zaman yalnız olmadığını hissettirebilmektir.
BİZE BIRAKILAN MİRAS, YALNIZCA BİR SENDİKA DEĞİLDİR
Eğitim-Bir-Sen’in kuruluş felsefesine baktığımızda, karşımıza yalnızca bir hak arama hareketi çıkmaz.
Karşımızda, kalemiyle düşünceye yön veren, sözüyle vicdanlara seslenen, mücadelesiyle bir nesle istikamet gösteren Mehmet Akif İnan’ın öncülüğünde şekillenmiş bir ideal vardır.
Bu ideal, emeğin hakkını savunurken insanın onurunu korumayı; adalet talep ederken adil kalmayı; güçlenirken ilkelerinden uzaklaşmamayı gerektirir.
Bizlere bırakılan asıl miras, yalnızca kurumsal bir yapı değil, o yapıya anlam kazandıran ahlaki sorumluluktur.
Bir davanın büyüklüğü, mensuplarının sayısıyla olduğu kadar, savunduğu değerleri hayatına ne ölçüde taşıdığıyla da anlaşılır.
Bu yüzden bizim için sendikacılık, sadece kazanımların hesabını tutmak değildir. Aynı zamanda vicdanımızın, samimiyetimizin ve ilkelerimize bağlılığımızın hesabını verebilmektir.
Hak ararken hakkaniyeti kaybetmemek, güç kazanırken tevazuyu unutmamak ve başarıya ulaşırken yol arkadaşlarını geride bırakmamak…
İşte bu anlayış, bizi sıradan bir örgütlenmenin ötesine taşıyan temel değerlerimizdendir.
TEŞKİLATIN HAFIZASI VEFADIR
Her büyük mücadelenin görünmeyen kahramanları vardır.
Adı kürsülerde anılmayan, fotoğraflarda ön sıralarda bulunmayan, yaptığı fedakârlıkları anlatma ihtiyacı hissetmeyen insanlar…
Bir toplantıya yetişmek için kendi işinden zaman ayıran, bir arkadaşının sorununu çözmek için kapı kapı dolaşan, hiçbir karşılık beklemeden sorumluluk üstlenen gönül insanları…
Teşkilatın gerçek gücü, çoğu zaman işte bu sessiz emeklerde saklıdır.
Vefa, yalnızca geçmişte hizmet edenleri hatırlamak değildir. Bugün yanımızda yürüyenlerin emeğini görebilmek, yarın görevden ayrılanların hukukunu koruyabilmektir.
Dün omuz omuza yürüdüğümüz insanları bugün farklı düşündükleri için yok sayıyorsak, teşkilat olmanın ruhunu yeterince kavrayamamışız demektir.
Çünkü dava arkadaşlığı, şartların uygun olduğu zamanlarda kurulan geçici bir yakınlık değildir.
Gerçek vefa, yollar ayrıldığında bile ortak geçmişin hatırını ve kardeşliğin hukukunu koruyabilmektir.
GELECEĞE BIRAKACAĞIMIZ EN BÜYÜK ESER
Bugün bizlere düşen sorumluluk, yalnızca mevcut teşkilat yapımızı korumak değildir.
Daha çok dinleyen, daha fazla istişare eden, gençlerin enerjisine ve tecrübeli yol arkadaşlarımızın birikimine aynı ölçüde değer veren bir teşkilat kültürünü geleceğe taşımaktır.
Kapıları açık, gönülleri açık, eleştiriye açık bir anlayışla yürümektir.
Çalışma hayatının sorunlarını uzaktan seyretmek yerine, çözüm için sorumluluk üstlenmektir.
Üniversitelerimizde görev yapan akademik ve idari personelimizin emeğini, beklentilerini ve haklı taleplerini aynı hassasiyetle sahiplenmektir.
En önemlisi de temsil ettiğimiz insanların güvenini hiçbir makamın, hiçbir kişisel hesabın ve hiçbir geçici başarının gerisine düşürmemektir.
Teşkilatlanmadan sorumlu bir yönetici olarak inanıyorum ki geleceğin güçlü teşkilatları, yalnızca daha fazla üyeye ulaşanlar değil; insanına daha fazla değer verenler olacaktır.
Bizler bugün attığımız adımların, kurduğumuz gönül bağlarının ve gösterdiğimiz fedakârlıkların yarının teşkilat hafızasında nasıl yer bulacağını düşünerek hareket etmeliyiz.
Çünkü bir gün hepimiz görevlerimizi başka arkadaşlarımıza devredeceğiz.
O gün geldiğinde geriye yalnızca toplantı tutanakları, faaliyet raporları ve istatistikler kalmamalı.
Arkamızdan samimiyetle söylenen bir güzel söz, hatırlanan bir iyilik, korunmuş bir kardeşlik hukuku ve güçlenmiş bir teşkilat kültürü de kalmalı.
İnsanların gönlünde yer bulamayan hiçbir unvanın kalıcılığı yoktur.
Ve unutulmamalıdır ki;
Bir teşkilatın büyüklüğü kaç kişiyi arkasından yürüttüğüyle değil, kaç insanın gönlünde iz bıraktığıyla ölçülür.
Bizim gayemiz iz bırakmaktır.
Bir makamda değil, bir gönülde…
Bir tabelada değil, bir hafızada…
Bir dönemde değil, nesiller boyunca yaşayacak bir kardeşlikte…
Çünkü biz inanıyoruz ki;
Gönüllerde karşılığı olmayan bir teşkilatın, rakamlardaki büyüklüğü geleceğe miras kalamaz.
BİR TEŞKİLATIN RUHU: GÖNÜLDEN GÖNÜLE UZANAN YOL
Tarihin Doğru Tarafında Sendikacılık
YENİ DÜNYA DÜZENSİZLİĞİ
BU BİR BAYRAK KOŞUSUDUR
Küresel tahakkümün görünmez zincirleri: faiz, borç, faiz sarmalı.
KARAMAN’DA BİR AVUÇ İDRAKSİZİN KOPARTTIĞI FIRTINA
OKUL YÖNETİCİLİĞİ “İKİNCİ GÖREV” DEĞİL, ESAS GÖREV OLMALIDIR
İLKSAN’da Göz Boyayan İyileştirme